“Daar sta je dan: academie afgerond, klaar om een carrière als professioneel kunstenaar te beginnen. Maar wat nu…?” VVMA-Kunstgast Marie Reintjes (1990) sprak op zondag 22 maart openhartig over de vraag wat een kunstenaar kan en moet doen om in haar of zijn levensonderhoud te voorzien. Je bent daarvoor voldoende toegerust – getuige je opleiding aan de kunstacademie – maar hoe breng je vervolgens jezelf en je werk onder aandacht van ‘de wereld’? Is het gewoon stug doorwerken? Geluk hebben? Toeval? Voor Marie was het antwoord: belangstelling, goede ondersteuning, coaching en zakenbehartiging door een galerie: in haar geval de Galerie Vriend van Bavink in Amsterdam. Deze galerie zegt over haar werk: ‘Visueel heeft haar schilderpraktijk iets weg van het editen van een film, een manier van kijken waarin selecteren, kaderen, fragmenteren, reduceren en vooral aandachtig kijken belangrijker zijn dan het vertellen van een verhaal’.
Sinds het beëindigen van haar studie aan de HKU in 2013 heeft Marie een indrukwekkende lijst aan exposities op haar naam staan en ook is ze op verschillende plekken artist in residence geweest. Haar werk was bijvoorbeeld te zien in Singer Laren, Gemeentemuseum Den Haag, Kunstenfestival Watou en Collectie DE.GROEN. In 2022 ontving ze de Van Vlissingen Art Foundation Prijs. Haar werk werd onder meer opgenomen in de kunstcollectie van de provincie Gelderland. Tijdens de opening van haar solotentoonstelling in Galerie Vriend van Bavink presenteerde ze haar publicatie ‘Temporary Terrain’, dat verscheen bij Jap Sam Books met een essay van Inge Pollet. Deze publicatie kwam tot stand naar aanleiding van het winnen van de Sieger White Award in 2024.
Marie Reintjes werd in deze vierde editie van Kunstgasten geïnterviewd door dichter/schrijver, podiumdichter en programmamaker Tim Lenders. Hij gaf aan dat hij weinig verstand had van schilderkunst maar slaagde er soepeltjes in om een aangenaam persoonlijk en informatief gesprek met Marie tot stand te brengen.
Het tekenen en schilderen is haar als het ware met de paplepel ingegoten. “Er werd bij ons thuis altijd al veel getekend. Tekenen heeft iets magisch. En later bood de academie me aan om op een andere manier te leren kijken. Ontleden in verf, schilderen op het randje van echt.” Nu werkt ze onder meer op basis van een opgebouwd visueel archief dat bestaat uit fotoalbums, snel genomen foto’s op haar telefoon, dagboeken en restanten van herinneringen, zoals een kindertekening, een veer, concertkaartjes of een folder van een dierentuin. Soms blijven de ijzeren ringen van een multomap, stukjes tape of punaises zichtbaar in haar schilderijen. Daarbij houdt ze van ‘economisch schilderen’. “Iedere toets moet de juiste kant op staan, want het kan de laatste zijn”. Marie schildert bovendien maar weinig mensen: “Die vragen te veel aandacht, als er dan ook nog een gezichten in zitten wordt het nog veel erger”.
In een eerder interview zei Marie dat ze mensen een andere blik op de realiteit wil bieden: “Een frisse blik op het alledaagse. Toeschouwers moeten wel een beetje werken. Ik wil met zo weinig mogelijk rake streken zoveel mogelijk zichtbaar maken. Daarbij ben ik meer bezig met kleur, lijn en compositie dan met het onderwerp, de betekenis van wat ik schilder. Toen ik begon met schilderen priegelde ik, ik verloor me soms in het goed naschilderen van details. Totdat ik de kracht van het weglaten ontdekte. Zo kan ik de kijker het beeld af laten maken.”
Marie: “Ik krijg nog wel eens de reactie ‘het is niet af’. Maar ik ben de maker, dus het is af!”
Lees ook een interview met Marie Reintjes op de website van Mister Motley
In onderstaande video van Plaatsmaken is Marie Reintjes te zien tijdens haar dagelijkse wandeling van atelier naar huis. Ze komt van alles tegen dat ze kan gebruiken in haar werk. Ze fotografeert de straat, het licht, autospiegels, een opvliegende vogel. Alles kan aanleiding zijn voor een schilderkunstig onderzoek. Een dikke zwarte acrylstift is bijvoorbeeld perfect om het dak van de buren te tekenen, de lucht gaat met een spons. In haar nieuwste werk vangt ze persoonlijke documenten in collages die eigenlijk kleine schilderijen zijn. Plaatsmaken volgde Marie een tijd lang en maakte een documentaire in de Oogmerk-reeks, een langlopende serie filmportretten van Gelderse kunstenaars.
