Het thema herinnering als levende daad vraagt ons om ons te verhouden tot de tijd waarin we leven. In een wereld waarin oorlog, angst en uitsluiting de overhand lijken te nemen, past het om herinnering in te zetten als activerend en bewegelijk. Als drijvende kracht om lagen toe te voegen en te verweven. En de toekomst zo te vormen dat die niet vast komt te zitten, maar net als het geheugen altijd ruimte geeft aan herinterpretatie en verandering. Aan met elkaar leven en voorbij gaan aan datgene dat je niet direct snapt.
Uit de openingstoespraak van Orlando Maaike Gouwenberg, directeur van Sonsbeek Art Projects
Het is horen in plaats van luisteren. Het is het niet-menselijk omarmen. Het paard laten spreken. Het nog niet vertelde verhaal vinden. Het fantastische en mythische door laten klinken. Schoonheid vatten. Het ritselen van bladeren laten samenvallen met gezongen klanken.
Lagen toevoegen met stoffen en direct met het lichaam reageren op de specifieke momenten in het park. Technologie inzetten om beelden te pakken die slechts in een pixel bestaan en dan weer verdwijnen. Digitale ruimtes creëren om getuigenissen te kunnen doen. Teksten gebruiken als vorm van verzet. Beelden toevoegen die wellicht ooit waren herinnerd. Het collectief als basis.
Het lichaam in transitie en het lichaam op zoek naar een thuis. Tekenen met pigmenten die verwijzen naar een specifieke plek. En veranderend als planten die zich uiteindelijk verspreiden via de bezoekers.
En zo zitten er nog veel meer elementen in de tentoonstelling die bijdragen aan het actief deelnemen aan wat herinnering kan zijn en hoe het geheugen werkt.
