Op 28 juni was Art van Triest (Kootwijkerbroek, 1983) ,Kunstgast van de Vrienden van Museum Arnhem. Hij werd geïnterviewd door moderator, dagvoorzitter, programmamaker en docent burgerschap Lan Lan Zhang.
Art is installatiekunstenaar, beeldhouwer en hij maakt machines en grafisch werk. Zijn kunstwerken gebruikt hij vaak in performances. In zijn werk onderzoekt hij hoe we mens-gemaakte systemen gebruiken om meer grip te krijgen op de wereld om ons heen. Vaak gebruikt hij het ‘grid’ (raster) als symbool voor die systemen. Zo reageert hij op de menselijke neiging om angst en onzekerheid te bestrijden met rationele constructies, orde, een systeem. Daardoor is er een illusie van controle. Het grid is een rechttoe-rechtaan manier om met de werkelijkheid om te gaan.
Zijn grids zijn meestal gemaakt van staal of hout en zien eruit alsof ze het zwaar te verduren hebben gehad. Art onderzoekt namelijk, door het raster aan allerlei omstandigheden bloot te stellen, hoe die vorm zich verhoudt tot de fysieke wereld om ons heen. In zijn ‘destructieperformances’ gaat hij zijn installaties te lijf met een hamer, laat ze van hoge hoogtes vallen of test op andere manieren hoe goed het grid bestand is tegen krachten van buitenaf. Zo onderzoekt hij indirect ook of de systemen die wij hanteren ons daadwerkelijk meer grip geven, of alleen die illusie van controle.
Art past die ontregeling en destructie om de rechtlijnigheid van het grid te doorbreken. Er ontstaat een spanning tussen controle en oncontroleerbaarheid. Hij hoopt dat de kijker zich zo laat verleiden om zich vernieuwd tot de werkelijkheid te verhouden.
“Ik zie de neiging om de realiteit in een systeem te kaderen op verschillende niveaus”, constateert hij. “Het is verankerd in ons denken: we verdelen de wereld om ons heen in categorieën en gebruiken rationele constructies om verschillen te definiëren en verbanden te leggen. Dit vormt ook onze wereld concreet: van spreadsheets tot stedelijke planning en landbouw of architectuur.”
Het werk van Art van Triest is een visueel onderzoek, waarin hij zich afvraag hoe dit kader zich verhoudt tot de fysieke realiteit van de wereld om ons heen. Het raster ziet hij als een te rechttoe rechtaan manier om met de werkelijkheid om te gaan. Met zijn werk wil hij een visueel tegenwicht bieden aan de vereenvoudiging en standaardisatie van onze omgeving en denkwijze. “Ik wil streven naar een realistischere positie van de mens, waarin we ons op een completere manier met de werkelijkheid kunnen identificeren”.
