De huid van de beelden van Eveline van Duyl, met soms humoristische en dan weer elegante toevoegingen en versieringen, geeft haar werk een aantrekkelijk en pretentieloze toets. Haar werk laat zich op verschillende manieren zien, en nodigt ons uit om onbevangen te kijken. Tot en met 14 juni is dat werk te zien in Het Depot, Villa Hinkeloord, Generaal Foulkesweg 64 in Wageningen.
Een groep beelden die in de villa is te zien bevat grote houten ogen die ons aanstaren. Het idee voor deze bijna levensechte ogen ontstond bij wandelingen in het bos, waar Eveline van Duyl de alerte blik van dieren die op hun hoede zijn observeerde.
De ogen maakte ze in de tijd van corona, de tijd waarin mensen elkaar op afstand hielden. “Wat er in het hoofd omgaat drukt zich uit in een blik.” De houten ogen werden met olie en pigment en heel veel geduld gerealiseerd. Voor Eveline heeft het maken van de ogen ook de gedachte in zich dat je voorouders in jouzelf resoneren, ze blijven naar je kijken. Zo legt ze met het maken van de monden van Nero en die van zijn moeder gecompliceerde familieverbanden bloot.
Het werk van Van Duyl laat zich op verschillende manieren zien, en nodigt uit om onbevangen te kijken. In een tekst voor een tentoonstelling van haar werk in Galerie Noord in Groningen schrijft Van Duyl: “Ik wil niet uitleggen. Het werk is van zichzelf. Maak het niet lelijk, maak het niet klein. Laat het. Natuurlijk, ik kan er iets bij zeggen, er een dansje bij maken, een lied wellicht. Een gedicht in strofen. Maar dat zijn weer andere werken, die iets toevoegen. Je kunt ze ook los zien. Je denkt er iets bij, bij een kunstwerk, dat is onontkoombaar. En je hebt vaak direct een oordeel, maar dat is nou zo jammer. Stel je oordeel uit en kijk eerst. Misschien word je iets aangereikt.”
Meer informatie over Eveline van Duyl is te vinden in Fragment nr 27.
